Sinds 2020 onderzoek ik micrometeorieten: minuscule kosmische deeltjes die dagelijks vanuit de ruimte op aarde neerdalen. Deze deeltjes worden meestal herkend tussen ijzeroxiden en ander door de mens gemaakte materialen. Maar al vrij snel ontstond bij mij een andere, grotere vraag:
Wat zit er nog méér tussen?
De centrale onderzoeksvraag
Is er buitenaards materiaal dat we niet herkennen, simpelweg omdat we niet weten waar we naar kijken?
Micrometeorieten zijn slechts het begin. Tussen roest, stof, zand, organisch materiaal en industriële vervuiling kunnen zich mogelijk deeltjes bevinden die:
- geen klassieke micrometeorietvorm hebben
- afwijken in samenstelling, structuur of gedrag
- daardoor onopgemerkt blijven of als ‘aards’ worden weggezet
De rode draad
De Stardust-projecten volgen één doorlopende lijn:
Zoeken naar het onbekende in het alledaagse.
Niet alleen:
- valt er kosmisch materiaal uit de ruimte? Dat weten we inmiddels.
maar vooral: - wat blijft er liggen zonder herkend te worden?
- hoe vinden we micrometeorieten het meest efficiënt?
- hoe herken je ze het best?
- hoe kunnen we zoekmethoden verfijnen
- wat zijn absolute do ’s en dont ’s
- en blijven verwonderen
Waarom dit onderzoek
Veel onderzoek richt zich op:
- Antarctica
- diepe oceanen
- steriele laboratoria
Mijn projecten verplaatsen het onderzoek naar:
- daken
- goten
- stedelijke en landelijke omgevingen
- plekken waar kosmisch stof zich ongemerkt mengt met het dagelijks leven
Daar ontstaan nieuwe vragen:
- Wordt buitenaards materiaal gemist door onze aannames?
- Zien we alleen wat we verwachten te zien?
- En hoeveel kosmos ligt er al onder onze voeten?
Werkwijze
Binnen mijn projecten:
- verzamel ik materiaal uit verschillende natuurlijke omgevingen
- scheid ik ijzeroxiden, micrometeorieten en ‘restmateriaal’
- onderzoek ik juist ook dat wat niet direct te classificeren is
Het onbekende krijgt hier geen afvalbak, maar aandacht.
Stardust
De naam Stardust is geen metafoor.
Het is een letterlijke uitnodiging om:
- met andere ogen te kijken
- voorbij de bekende categorieën te denken
- ruimte te maken voor het idee dat we nog lang niet alles herkennen
Soms begint dat inzicht niet met een macrotelescoop,
maar met een magneet, een microscoop
en een hoop modder.