Hoe project greenhouse ontstond
Project Greenhouse ontstond vanuit een simpele maar sterke observatie. Bloemen!
Op de plekken op het dak waar natuur en ophoping samenkomen, ontstaat na verloop van tijd een soort natuurlijke verzamelplek van organisch materiaal.
In dit project ging het om een bijzonder dak. En terwijl ik de magneetwagen probeerde zag ik in een hoek bloemen. Met als bodem waar zich over langere tijd bladeren, zand en organisch materiaal hadden opgehoopt. Wat ooit begon als losse vervuiling, was langzaam veranderd in een soort mini-ecosysteem, waarin zelfs planten begonnen te groeien.
Deze natuurlijke ophoping riep een interessante vraag op:
Kunnen micrometeorieten zich ook ophopen in dit soort “levende” lagen van materiaal?
Het onderzoek
Binnen dit project is gekeken naar een locatie waar:
- materiaal zich over langere tijd had opgebouwd
- nauwelijks werd schoongemaakt
- en natuurlijke processen zoals vertering en groei plaatsvonden
De onderzochte laag bestond uit:
- bladeren
- zand en stof
- organisch materiaal
- wortelstructuren, lijkend op dode graszoden
Dit maakte de plek wezenlijk anders dan bijvoorbeeld een dakgoot of raamkozijn. Hier was sprake van een menglaag van natuur en stedelijk stof, waarin materialen zich over tijd met elkaar hadden vermengd.
Het verzamelde materiaal is vervolgens onderzocht, met specifieke aandacht voor:
- magnetisch materiaal
- kleine bolvormige structuren
- mogelijke micrometeorieten
Wat dit project laat zien
Project Greenhouse laat zien dat micrometeorieten zich niet alleen ophopen op schone oppervlakken, maar juist ook aanwezig kunnen zijn in lagen waar natuurlijke processen plaatsvinden.
Dit soort plekken functioneren als een langzame verzamel- en bewaarplaats van micrometeorieten en stofdeeltjes waarbij materiaal:
- wordt vastgehouden
- zich vermengt met organisch materiaal
- en onder invloed van vocht en verzuring verandert
Waarom dit belangrijk is
Dit project voegt een nieuwe dimensie toe aan het zoeken naar micrometeorieten.
Niet alleen kijken naar oppervlakken zoals daken en goten, maar juist ook naar plekken waar tijd, natuur en ophoping samenkomen
Het suggereert dat micrometeorieten:
- onderdeel kunnen worden van bodemachtige lagen
- en mogelijk zelfs opgenomen worden in kleine ecosystemen
Dit was een enorm project omdat alle zoden zorgvuldig uitgepluisd en uit elkaar gehaald moest worden. Ik begon met dit project in oktober 2025 en het project loopt nog steeds.
Vervolg van het onderzoek
Project Greenhouse ligt nu compleet onder de microscoop. Dat betekent dan nu in juli 2026 alle 9 shopper tassen met wortelzoden zijn uitgeplozen en voor de eerste visuele inspectie worden beoordeeld.
Verdere resultaten en bevindingen zullen in de toekomst worden gedeeld, om beter inzicht te krijgen in de rol van natuurlijke ophoping bij het vinden van micrometeorieten.
Wat als bijvangst kan worden gemeld is dat micrometeorieten in vochtige en zure organische omgevingen binnen een relatief kort tijdspad kunnen verzuren en verweren. Al binnen enkele jaren dus.
De bakken met slip en bagger dat overblijft bij de verwerking in 2026. Dit is de helft van het organisch afval dat nauwelijks of geen magnetisch materiaal meer bezit.