Een doorlopend onderzoeksproject op astrideeuwes.nl
Het Project Minimeteorieten is een doorlopend onderzoeksproject waarin ik op zoek ga naar de allerkleinste deeltjes uit de ruimte die op aarde terechtkomen. Tijdens het bestuderen van verzameld dak- en gootmateriaal onder de microscoop zie ik namelijk veel meer dan alleen de bekende micrometeorieten. Tussen het stof en de magnetische fracties bevinden zich talloze kleine, intrigerende deeltjes waarvan de herkomst niet direct duidelijk is.
In het verzamelde materiaal komen natuurlijk veel aardse en industriële deeltjes voor. Denk bijvoorbeeld aan slijpsel, magnetiet, vulkanisch glas, kleine ijzerbolletjes of glasachtige fragmenten die tijdens industriële processen ontstaan. Ook natuurlijke processen kunnen vergelijkbare structuren vormen. Deze zijn voor een geoefend oog vaak goed herkenbaar.
Toch blijven er altijd deeltjes over die niet direct in een van deze categorieën passen.
En precies daar begint dit project.
Binnen Project Minimeteorieten bekijk ik systematisch al het verzamelde materiaal onder de microscoop. Deeltjes die ik niet kan herkennen als industrieel, biologisch of natuurlijk aardsmateriaal, worden apart gelegd. Deze kleine kandidaten zijn soms nauwelijks zichtbaar voor het blote oog, maar kunnen dan vervolgens verder onderzocht worden.
In samenwerking met wetenschappers en onderzoekers met wie ik contact heb, kunnen geselecteerde deeltjes eventueel worden onderzocht met een Scanning Electron Microscope (SEM). Met zo’n analyse kan de chemische samenstelling en structuur van het materiaal worden bepaald. Op basis daarvan kan blijken of een deeltje mogelijk buitenaardse oorsprong heeft.
Het uitgangspunt van dit project is eenvoudig maar fascinerend:
Als we in dak- en gootmateriaal al zoveel bekende micrometeorieten vinden, hoeveel onbekende of nog niet herkende kosmische deeltjes zouden er dan nog meer tussen zitten?
Door systematisch te blijven kijken, selecteren en analyseren, hoop ik bij te dragen aan een beter begrip van het microscopische kosmische stof dat voortdurend op onze aarde neerdaalt.
Project Minimeteorieten is daarom geen afgerond onderzoek, maar een doorlopend ontdekkingsproces een zoektocht naar de kleinste boodschappers uit het universum die letterlijk tussen het alledaagse stof verborgen liggen.
Sinds 2020 onderzoek ik micrometeorieten: minuscule kosmische deeltjes die dagelijks vanuit de ruimte op aarde neerdalen. Deze deeltjes worden meestal herkend tussen ijzeroxiden en ander door de mens gemaakte materialen. Maar al vrij snel ontstond bij mij een andere, grotere vraag:
Wat zit er nog méér tussen?
De centrale onderzoeksvraag
Is er buitenaards materiaal dat we niet herkennen, simpelweg omdat we niet weten waar we naar kijken?
Micrometeorieten zijn slechts het begin. Tussen roest, stof, zand, organisch materiaal en industriële vervuiling kunnen zich mogelijk deeltjes bevinden die:
- geen klassieke micrometeorietvorm hebben
- afwijken in samenstelling, structuur of gedrag
- daardoor onopgemerkt blijven of als ‘aards’ worden weggezet
De rode draad
De Stardust-projecten volgen één doorlopende lijn:
Niet alleen:
- valt er kosmisch materiaal uit de ruimte? Dat weten we inmiddels.
maar vooral: - wat blijft er liggen zonder herkend te worden?
- hoe vinden we micrometeorieten het meest efficiënt?
- hoe herken je ze het best?
- hoe kunnen we zoekmethoden verfijnen
- wat zijn absolute do ’s en dont ’s
- en blijven verwonderen
Waarom dit onderzoek
Veel onderzoek richt zich op:
- Antarctica
- diepe oceanen
- steriele laboratoria
Mijn projecten verplaatsen het onderzoek naar:
- daken
- goten
- stedelijke en landelijke omgevingen
- plekken waar kosmisch stof zich ongemerkt mengt met het dagelijks leven
Daar ontstaan nieuwe vragen:
- Wordt buitenaards materiaal gemist door onze aannames?
- Zien we alleen wat we verwachten te zien?
- En hoeveel kosmos ligt er al onder onze voeten?
Werkwijze
Binnen mijn projecten:
- verzamel ik materiaal uit verschillende natuurlijke omgevingen
- scheid ik ijzeroxiden, micrometeorieten en ‘restmateriaal’
- onderzoek ik juist ook dat wat niet direct te classificeren is
Het onbekende krijgt hier geen afvalbak, maar aandacht.
Soms begint dat inzicht niet met een telescoop,
maar met een magneet, een microscoop
en een hoop modder.